การก้าวเดินของความรัก

วันนี้ฉันทำได้เพียงแค่ ถอยหลังออกมายืนดูเธอ อยู่ห่าง ๆ อีกครั้งซึ่งฉันก็จำไม่ได้แล้วว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ ตั้งแต่เรารู้จักกันมา บางครั้งเหมือนฉันเป็นคนสำคัญ แต่บางทีฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย แม่แต่เศษผงที่ปลิวผ่านสายตาเธอฉันยังคงเป็นคนที่เดินหรือบางทีก็วิ่งจนล้มลุกคลุกคลานตามเธอเรื่อยมาเธอก็ยังเป็นคนที่มีกำแพงความเป็นส่วนตัวของเธอที่ทั้งสูงและ แน่นหนา บางครั้งเหมือนฉันเดินผ่าน กำแพงนั้นไปได้อย่างง่ายดาย บางครั้งก็เหมือนกำแพงนั้นก่อตัวขึ้นใหม่ ทั้งสูงทั้งแน่นหนา จนฉันท้อใจ

แต่ทุกครั้ง ที่ฉันเริ่มถอดใจเธอก็เริ่มมองเห็นฉันอีกครั้งแต่ระหว่างทางที่เธอเดินไป เธอได้เพื่อนร่วมทางใหม่ๆ ที่ถูกใจ ฉันก็จะหลุดออกมาอยู่นอกกำแพงของเธออีกครั้งบางที มันก็เหนื่อยกับการที่ต้องพยายามทำให้เธอรู้ว่า ฉันยังมีตัวตนอยู่นะ... สนใจฉันหน่อยสิจนวันนี้ ฉัน จะยังเป็น ฉัน ที่ยังคงเดินตามเธอพียงแต่ ฉันจะไม่พยายาม วิ่งตามเธอจนล้มลุกคลุกคลานแล้วหล่ะมันเหนือยเกินไป

ฉัน จะเดินทอดน่อง กินลมชมวิวไปเรื่อย ๆ มันคงทำให้ฉันไม่เหนื่อย และ เธอ ก็จะได้ไม่ต้องก่อกำแพงขึ้นมาอีก และ ทุกครั้งที่เธอหันมาฉันก็ยังคงยิ้ม และ โบกมือให้เธอได้อย่างสุขใจจริง ๆถึงแม้ว่าจริงๆแล้ว ฉัน อยากเดินไปพร้อม ๆ กับเธอมากกว่า ก็ตาม